فلورانس

فلورانس،مکتب:

این شهر خاستگاه رنساس ایتالیایی و یکی از مراکز مهم رشد نقاشی و مجسمه سازی از سده ی سیزدهم تا سده ی شانردهم بود. در دورانی که چون یک کشور – شهر مستقل، غنی و قوی توسط خاندان هنرپرور مدیچی اداره می شد، به اوج عظمت هنری رسید. در تاریخ تمدن اروپایی، شاید فقط در آتن باستانی نظیر چنین جو روشنفکرانه گسترده ای بر یک شهرحاکم بود.
مکتب فلورانسی سررشته سنت کلاسیک باستان را گرفت و گامهایی استوار در عرصه اندیشه و علم برداشت تا به عالیترین دستاوردهای رنسانس نایل شد. جتو، نخستین استاد بزرگ این مکتب بود و شاگردان و پیروان بسیاری در سده چهاردهم داشت.
مازاتچو، دناتلو، بتی چلی، لئوناردو داوینچی، میکلانژ و رافائل از نمایندگان برجسته مکتب فلورانسی در سده های پانزدهم و شانزدهم بودند.

تاکید نقاشان فلورانسی بر شکل و خط را شاید بتوان در برابر دلبستگی نقاشان ونیزی به رنگ قرار داد. اما در سنت طبیعت گرایی نقاشی باختر زمین، اینها گرایشهای مکمل یکدیگر بوده اند. فلورانس از میانه سده شانزدهم زیر سایه اهمیت و اعتبار شهرهای ونیز و رم قرار گرفت؛ وعظمت هنری خودرا از دست داد.

دایره المعارف، رویین پاکباز

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.