فلسفه و کلام در صفویه

صفویان از دودمان ایرانی بودند که بین سالهای 907 تا 1135 خورشیدی بر ایران و بخشی از سرزمین های مجاور آن فرمانروایی کردند.

فعالیت های فکری، فلسفه و کلام:

دوره صفوی را باید یکی از ادوار برجسته تاریخ فکری و مذهبی ایران شمرد حکمت در دوره صفوی تلفیقی از فلسفه و عرفان است. شکوفایی ناگهانی تصوف علوم مذهبی بر اثر اهمیت دگرسانی و تحولی بود که از زمان هجوم مغولان در ایران رخ داد- صفویان بنا به دلایل مذهبی و سیاسی از همان آغاز سلطنت شاه اسماعیل به ترویج مطالعه شیعی و تشویق مهاجرت علمای شیعه از سایر سرزمینها پرداختند این علمای غیر ایرانی عرب بودند. در این زمان علمای زیادی وارد ایران شدند و تأثیرات زیادی بر حیات فکری ایران گذاشته شد.

در زمینه ادبیات شعرای بزرگی چون حافظ و سعدی پرورش نداد ولی شعرایی چون صائب تبریزی- کلیم کاشانی و شیخ بهایی (بهاءالدین عاملی) بودند که دو نوع شعر به حال و هوای جدیدی از تکامل دست یافت.

1-شعری که با زندگی، و فضایل ائمه شیعه سروکار داشت که با نام محتشم کاشانی پیوند خورده که در آن به تعالیم نظری و عرفان و حکمت پرداخته شده است.

2- فیلسوفان و عرفای بزرگ نیز شاعر بودند که شعر آنها از کیفیت و تراز بالایی برخوردار است.

در این دوره عرفان اسلامی در فلسفه و حکمت بازتابید و بیشتر برجستگان این دوره متفکرانی با عالیترین درجه خردورزی و منطق و پیام آوردان بینش ها و روشنگریهایی بودند. در این دوره تفکیک فلسفه، حکمت و عرفان از یکدیگر بسیار دشوار است.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.