کلاسی سیسم

کلاسی سیسم [کلاسیک گرایی]

در دوران رنسانس اصطلاحی در تاریخ هنر و نقد هنری باب شد که به تلاش برای زنده کردن اصول هنر کلاسیک باستان اشاره دارد.نقاشان رنسانس، اصولی را در زیبایی شناسی پی ریزی کردند که الگویی دیگر برای کلاسیک گرایی در آینده شد. به عنوان مثال در سده کلاسی سیسم پوسن، متاثر از کلاسیک باستان، و همچنین زیبایی شناسی رافائل بود.کلاسی سیسم در طول تاریخ هنر مفهومی متضاد با ناتورالیسم و رئالیسم به خود گرفت
کاوش شهرهای زیر خاک رفته هرکولانئوم و پمپئی در ایتالیا، جلوه های تازه ای از هنر کلاسیک باستان را  در سده 18عیان ساخت. این انگیزشی برای پیدایی جنبش نئوکلاسی سیسم شد، که داوید و انگر نمایندگان مهم ان در عرصه نقاشی بودند. کلاسی سیسم متضاد رمانتیسم و تقابل با نقاشی های انگر و دلاکروا است.

ویژگی ها:
1- عدم رعایت بازنمایی محض
2- رعایت هماهنگی و تناسب هندسی
3- بازگشت به هنر یونانی – رومی در دوران رنسانس
4- معیار کلاسیکی زیبایی پیکر آدمی

کلاسیک:
به صورت عام، به میراث بزرگ ادبی و هنری مربوط به هر فرهنگ و یا برجسته ترین آثار متعلق به هر دوره ای، اطلاق می شود. به طور خاص، عنوان دوره شکوفایی ادبیات و هنر یونانی است.
دوره کلاسیک بین دوره های آرکاییک و هلنیستی قرار میگیرد. کیفیتهای هنر یونانی در این دوره را به هنر رومی بسط می دهند. و در این صورت، عبارت (کلاسیک باستان) را به کار می برند.
طی چند قرن، مجسمه های یونانی ونیز تا حدی نقاشی های یونانی- رومی، سرمشق هنرمندان اروپایی  برای دستیابی به اصول زیبای آرمانی و معیارهای نظم،تناسب،و هماهنگی در هنر بود. این سنت در آکادمی ها چون ضوابطی تغییر ناپذیر و معتبر برای همه  زمان ها تفسیر شد. از این رو، در سده نوزدهم، کلاسیک کیفیت های وضوح و صراحت، منطقی بودن، پیروی از قوانین مقرر در صورت و صناعت، و یا حتی تقارن و تناسب آشکار را مشخص می کند.

Be the first to comment

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*


Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.